Aktywność fizyczna

Każdego należy zachęcać do regularnego uprawiania wybranej formy ćwiczeń fizycznych, nawet jeśli jest to tylko jazda rowerem ze szkoły do domu. Osoby z cukrzycą nie stanowią tu wyjątku. Regularne ćwiczenia mogą się przyczyniać do zmniejszenia ryzyka wystąpienia czynników sprzyjających chorobom układu krążenia (otyłości, nadciśnienia tętniczego, wysokiego poziomu cholesterolu) zarówno u dorosłych, jak i
u dzieci z cukrzycą typu 1. Wyraźny brak aktywności fizycznej w przypadku niektórych nastolatków może przyczyniać się do zwiększonej insulinooporności, skłonności do nadwagi oraz pogorszenia się wyników poziomu glukozy we krwi. Podczas wysiłku fizycznego najpierw wykorzystywana jest glukoza magazynowana w mięśniach (tzw. glikogen mięśniowy – w przybliżeniu 400 g u dorosłego człowieka). W następnej kolejności na energię przetwarzana jest glukoza pochodząca z wątroby oraz kwasów tłuszczowych (produktów rozpadu tłuszczów).

Wysiłek fizyczny obniża poziom glukozy we krwi poprzez zwiększenie poboru glukozy do komórek mięśniowych bez zwiększania ilości potrzebnej insuliny. Wynika to z faktu, że podczas wysiłku mięśnie zużywają więcej glukozy. Na skutek wysiłku mięśnie zwiększają swoją wrażliwość na insulinę przez 1–2 dni, co wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia hipoglikemii w czasie 24 godzin po wysiłku. Oznacza to, że wysiłek fizyczny 3–4 razy na tydzień prowadzi do zwiększonej wrażliwości na insulinę nawet w przerwach między ćwiczeniami, więc możliwe jest zmniejszenie całkowitej dawki insuliny. Niekiedy wrażliwość na insulinę zwiększa się dopiero po upływie 4–6 godzin od wysiłku i dlatego należy pamiętać, że po wieczornych ćwiczeniach może zdarzyć się w nocy.